RPC-PL-003

Oaza niespokoju

2

alpha-orange.png

Rejestracja Porządku Centralnego: PL-003

Klasa: Alfa-Pomarańczowy

Zagrożenia: h-aggression.png zagrożenie agresją h-memory-alteration.png zagrożenie mnemoniczne

Protokoły przechowalnicze: RPC-PL-003 jest przechowywany przez Placówkę Terenową 039-M pod nadzorem Placówki 039 w muhafazacie Asuan. Uwaga! Placówka Terenowa 039-M jest zakonspirowaną jako „stała ekologiczna jednostka badań nad gatunkami zagrożonymi wyginięciem”. Pracownicy oddelegowani do 039-M obowiązani są przestrzegać protokołu konspiracyjnego, co wiąże się m.in. z koniecznością wiarygodnego odgrywania przydzielonych ról związanych z oficjalną funkcją placówki. Wytyczne protokołu konspiracyjnego opisane są w Regulaminie Placówki Terenowej 039-M.

W kwestii badań kierownictwu badawczemu programu PL-003 pozostawia się swobodę decyzyjną, z zastrzeżeniami, iż:

  • bezpieczne eksplorowanie rejonu trzeciego wymaga dostępu do specjalistycznego ekwipunku do wspinaczki;
  • samodzielnym pracownikom naukowym prowadzącym badania w rejonie pierwszym lub drugim zezwala się na działalność badawczą nieingerującą w stan ekosystemu ani struktury obiektu, a nadto prowadzenie działań terenowych w zakresie powyższego wymaga udziału uzbrojonego funkcjonariusza ochrony;
  • rejon czwarty pozostaje wyłączony ze wszelkich inicjatyw badawczych na czas nieokreślony.

Opis: RPC-PL-003 oznacza terytorium oznaczone współrzędnymi [UKRYTO]. W kwadrat stworzony przez współrzędne możliwe jest wpisanie koła o promieniu 180 metrów. Teren kwadratu, w który nie jest wpisane koło, oznacza się jako rejon pierwszy, a koło — jako rejon drugi. Konstrukcję pod rejonem drugim nazywa się rejonem trzecim, a wyodrębnioną jej część — rejonem czwartym. Łącznie wszystkie rejony tworzą teren RPC-PL-003. Placówka Terenowa 039-M umiejscowiona jest na granicy rejonów pierwszego i drugiego, na północny zachód od centrum rejonu drugiego. Rejon drugi otoczony jest ogrodzeniem pod napięciem z uwagi na zagrożenie stwarzane przez znajdujące się w nim zwierzęta oraz rośliny.

Rejon pierwszy jest okalającą oazę (rejon drugi) częścią Sahary. Według dodatku A oraz innych informacji związanych z obiektem rejon pierwszy nie wiąże się w żaden oczywisty sposób z występowaniem zjawisk anomalnych. Na skraju rejonów pierwszego i drugiego, na północny wschód od centrum rejonu drugiego znajdują się zabezpieczone ruiny obozu, o którym mowa w dodatku A.

Rejonowi drugiemu właściwa jest anomalia występująca w biocenozie oazy. Fauna wykazuje bowiem nienaturalnie daleko idącą agresję w stosunku do ludzi, w formie częstych ataków na osoby przemieszczające się przez las porastający rejon drugi. Ataki te według etologów stanowią nadmierną formę obrony terytorium; zdecydowanie nie są one powodowane przed tendencje samoobronne (samodzielnie bowiem zwierzęta poszukują ofiar) ani z uwagi na niedostatek składników odżywczych (rejon drugi jest w nie obfity, a wydzielona komórka Placówki Terenowej 039-M dostarcza zwierzętom pożywienie w sytuacjach kryzysowych, jak np. susze hydrologiczne). Etologowie jak dotąd nie zdołali wpłynąć na zachowanie pozyskanych osobników fauny, aczkolwiek w toku są badania w przedmiocie poprawy bezpieczeństwa osób przebywających w rejonie drugim.

Pośrodku rejonu drugiego położona jest sadzawka o średnicy około czterech metrów i głębokości około trzech, w której wydrążony jest tunel — możliwe jest przepłynięcie nim dwunastu metrów, a następnie odbicie w górę, gdzie znajduje się wyjście z wody oraz podziemna konstrukcja oznaczona jako rejon trzeci. Rejon ten składa się z sieci podziemnych korytarzy o łącznej długości około czterech kilometrów; powietrze stale dopływa do rejonu przez liczne prześwity skalne. W rejonie trzecim odkryto przedmioty oraz ryty dzieła nieznanej cywilizacji staroegipskiej. Wydaje się, że zwierzęta, w tym szkodniki i owady, unikają rejonu trzeciego; roślinność natomiast porasta w formie mchu kilka kamieni znajdujących się przy prześwitach w skale; w części jaskiniowej znajduje się kilka metrów korzeni drzew i krzewów. Datowanie izotopowe elementów ruiny wykazywało sprzeczne rezultaty. Najstarsze elementy ruiny powstały około 800 r. p.n.e.

Rejon czwarty znajduje się za zamkniętymi, wykonanymi ze złota drzwiami. Rozlegają się za nimi odgłosy nieustającej walki stalową bronią białą. W okolicy rejonu czwartego dochodzi do samorzutnych, czasowych modyfikacji pamięci, które najczęściej polegają na kilkugodzinnym przekonaniu danej osoby o tym, iż jest kimś innym, najczęściej jednym z bieżących współpracowników.

Obiekt został odkryty przez wojska brytyjskie ścigające w latach 80. XIX wieku dezerterów z wojen burskich. Zbadano wówczas obóz z rejonu drugiego oraz przeczesano w niewielkim stopniu oazę w poszukiwaniu dezerterów. Autorytet RPC pozyskał obiekt w roku 1882 w następstwie zbadania nadzwyczajnego zainteresowania terenem wykazywanego przez siły zbrojne Wielkiej Brytanii. W przeciągu dwóch tygodni całość oazy poddano eksploracji, w której trakcie znaleziono ciało płk. Victora oraz dokument przedstawiony w dodatku A. W następstwie dokonano pochowania żołnierza w zgodzie z wyinterpretowanymi na podstawie dokumentacji jego przekonaniami religijnymi.

Dodatek A: Informacje pozyskane ze świadectwa zdarzeń pozostawionego przez płk. Richarda Victora, Dowódcy VIII Królewskiego Pułku Strzelców Imperium Brytyjskiego. Dr Patricia Trey, ekspert z zakresu historii sztuki wojennej, dokonała objaśnienia niektórych informacji o znaczeniu historycznym.

Dodatek B: Sprawozdanie z kontaktu z uzbrojoną grupą „Siadun Mukhfiun”.

O ile nie zaznaczono inaczej, treść tej strony objęta jest licencją Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License